Blog Transportowy działa od 2009 roku. Jest poświęcony środkom transportu. Przeważają autobusy, ale nie brakuje także pojazdów szynowych, ciężarówek i trolejbusów. Jest tu także miejsce na wyjątkowe osobówki oraz teksty o samolotach i pływających środkach transportu. Autor w niniejszym blogu nie reprezentuje żadnej firmy i instytucji. Notki są wzbogacane informacjami prasowymi nadsyłanymi przez producentów. Nowy adres, pod którym publikowane są najnowsze wpisy to: www.blogtransportowy.eu.
| < Grudzień 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Google+

Wpisy z tagiem: SA1xx

niedziela, 20 listopada 2016
Frecciarossa w Rimini

W jednym z wcześniejszych wpisów obiecałem, że powrócę do tematu włoskich kolei. Zapraszam zatem ponownie na stację Rimini. Ostatnio pisałem o jeżdżących tam produktach bydgoskiej PESY (link). Teraz zajmę się pociągami dużych prędkości zwanych Frecciarossa.

„Czerwona strzała”, bo to tłumacząc na język polski znaczy nazwa Frecciarossa. To pociągi serii ETR 500, a od roku 2015 także ETR 1000. W tym wpisie zaprezentuję te pierwsze.

Najpierw trochę historii. Eksploatację pociągów ETR 500 (Elettro Treno Rapido 500) koleje włoskie rozpoczęły w 1993 roku. Były one wówczas kierowane na tzw. ogniwo sieci kolei dużych prędkości, czyli linię Florencja – Rzym (ferrovia direttissima Firenze-Roma) o długości ponad 260 km. To właśnie ta linia, a dokładniej jej parametry techniczne pozwalające osiągnąć prędkość 300 km/h były powodem stworzenia serii ETR 500. Użytkowane już wówczas Pendolino były wolniejsze i nie nadawały się do eksploatacji z prędkością powyżej 250 km/h.

Pociągi dużych prędkości serii ETR 500 to produkt włoski. Wyprodukowany przez TREVI (TREno Veloce Italiano, czyli „włoski szybki pociąg”), konsorcjum firm Breda Costuzioni Ferroviarie, FIAT Ferroviaria, Tecnomasio i Firema Trasporti. Prototyp powstał w roku 1988, określany jako typ ETR 500-X. W trakcie testów przeprowadzanych na linii Florencja – Rzym udało mu się osiągnąć prędkość 319 km/h (miało to miejsce 25 maja 1989). Dwa kolejne testowe egzemplarze, jednocześnie pierwsze kompletne (ETR 500-Y) wyprodukowano w roku 1990. W późniejszym okresie były one także eksploatowane w ruchu pasażerskim, ale wyłącznie jako pojazdy rezerwowe.

Pozytywne wyniki testów zaowocowały zamówieniem 30 składów ETR 500. TREVI dostarczało je w latach 1992 i 1996. Każdy ETR 500 składał się z dwóch lokomotyw serii E404 (łącznie 60 egzemplarzy o numeracji E404.100 – E404.159) i 11 wagonów. Wbrew pierwotnym założeniom, nie eksploatowano ich jednak z prędkością powyżej 250 km/h. Pociągi te określono mianem ETR 500 pierwszej generacji. Koleje Trenitalia zakończyły ich eksploatację w roku 2007. Dla elektrowozów E404 był to początek „nowego życia”. Przeprowadzono ich modernizację i przemianowano na serię E414. Ile maszyn przerobiono? Źródła internetowe podają różne wersje. Najpopularniejsza jest ta, że modernizacji poddano wszystkie E404.1xx, choć znalazłem zapis, że tylko 59 egzemplarzy, uzyskując pojedynczą (nieparzystą) rezerwę. Elementem modernizacji było np. obniżenie maksymalnej prędkości tych maszyn do 200 km/h i przystosowanie ich do prowadzenia zwykłych wagonów.

Te „zwykłe wagony” to przedstawiciele serii UIC-Z1 produkowanej dla kolei włoskich w latach 1985 – 1993 w różnych wersjach. Poddane modernizacji łączono je w skład z dwiema lokomotywami E414 i kierowano do obsługi pociągów Eurostar City. Od roku 2012 zmieniono ich nazwę na Frecciabianca, czyli „biała strzała”.

 

E414 Frecciabianca, Trenitalia

E414 Frecciabianca, Trenitalia

Przykładowe lokomotywy E414 z pociągami Frecciabianca, czyli dawne elektrowozy ze składów ETR 500. Źrodło: YouTube.

 

Jeszcze w trakcie eksploatacji pociągów ETR 500 pierwszej generacji na włoskiej sieci kolejowej pojawiła się ich druga generacja. Także 30 składów, ale już innej produkcji. Również powstały jako TREVI, ale tym razem konsorcjum to było utworzone przez firmy Alstom, Bombardier i AnsaldoBreda. Dostawy odbywały się w latach 2000 – 2005. Nowe pociągi oznaczono numerami 31 – 60, a wchodzące w ich skład 60 lokomotyw jako E404.500 – E404.559.

Do najszybszego taboru włoskich kolei dołączyły także pociągi ETR 500 powstałe ze składów pierwszej generacji. Dokładnie 30 zestawów o numeracji 01 – 30, które zestawiono ze zmodernizowanych wagonów z lat 1992 – 1996 i fabrycznie nowych lokomotyw E404.600 – E404.659. W latach 2007 – 2008 powstały jeszcze cztery lokomotywy E404 o numerach 660 – 663.

W kolejnych latach pociągi ETR 500 drugiej generacji poddawano różnym zmianom, np. w zależności od obsługiwanej trasy ingerowano w ilość wagonów.

Składy ETR 500 obsługiwały pociągi kategorii Eurostar Italia. Funkcjonowały one do roku 2012, kiedy to wprowadzono nową nazwę Frecciarossa. Jest ona zarezerwowana dla składów osiągających w ruchu handlowym prędkość maksymalną rzędu 300 – 350 km/h, przy czym ETR 500 osiąga „tylko” 300 km/h.

Obecnie Frecciarossa ETR 500 składa się z dwóch lokomotyw i 11 wagonów, które są podzielone na 4 kategorie. Oto one wraz z rozmieszczeniem w pociągu: Executive (wagon nr 1, a w nim sześciomiejscowa sala konferencyjna z 32 calowym monitorem, a w części „zwykłej” 8 pojedynczych, skórzanych foteli z rozkładanymi oparciami i podnóżkami), Business (wagony nr 2, 3 i 4, a w nich siedzenia podwójne i pojedyncze ustawione naprzeciw siebie i oddzielone stolikami, dodatkowo w wagonie nr 3 znajdują się dwa 4-osobowe przedziały menadżerskie oraz jest on przystosowany do przewozu osób niepełnosprawnych; w cenie biletu poczęstunek powitalny i bezpłatna prasa), Business + Bistro (wagon nr 5 podzielony na część gastronomiczną i kategorię Business), Premium (wagon nr 6, po obu stronach korytarza siedzenia podwójne, ustawione naprzeciw siebie i oddzielone stolikami, a w cenie biletu jak w Business poczęstunek powitalny i bezpłatna prasa) i Standard (wagony 7 – 11, układ wnętrza jak w Premium, ale bez dodatków wliczonych w cenę). W każdym składzie może podróżować po 574 pasażerów.

Aktualnie (rozkład 2015/2016) składy ETR 500 obsługują ponad 100 pociągów. Przykładowe relacje to: Wenecja Santa Lucia – Rzym Termini, Arezzo – Mediolan Centralny, Mediolan Centralny – Neapol Centralny, Ancona – Mediolan Centralny,  Wenecja Santa Lucia – Turyn (Torino).

 

Frecciarossa, Trenitalia

Screen strony internetowej Trenitalia. Prezentacja oferty pociągów Frecciarossa. Po lewej stronie skład ETR 1000, a po prawej bohater tego wpisu, czyli ETR 500 drugiej generacji.

 

Mój pierwszy kontakt z pociągami Frecciarossa kolei Trenitalia nastąpił w Rimini. Piękny, czerwony skład przemknął po przysłoniętym budynkami torowisku i przyznam, że choć widziany tylko w bardzo okrojonym fragmencie, zrobił na mnie ogromne wrażenie. Było ono jeszcze większe, gdy pociąg ten mogłem obejrzeć w całości na stacji Rimini. Był to skład nr 56, który obsługiwał opóźniony około 10 minut pociąg ES 9593 Frecciarossa relacji Milano Centrale (Mediolan Centralny, 7:50) – Reggio Emilia AV (8:32/34) – Bologna Centrale (Bolonia Centralna, 8:55/58) – Forli (9:29/31) – Rimini Fiera (9:51) – Rimini (9:55/57) – Pesaro (10:15/17) – Ancona (10:49). Piękny.

 

Frecciarossa ETR 500, Trenitalia

Frecciarossa ETR 500, Trenitalia

Frecciarossa ETR 500 #56 do Ancony wjeżdża na stację Rimini. 23.08.2015.

 

 Frecciarossa ETR 500, Trenitalia

Frecciarossa ETR 500, Trenitalia

Wagony pociągu #56 wjeżdżającego na stację Rimini. 23.08.2015.

 

 Frecciarossa ETR 500, Trenitalia

Ostatni wagon (nr 11, Standard) Frecciarossy ETR 500 #56 i elektrowóz serii E404.5xx. Cały pociąg ma naklejone logotypy Wystawy Światowej EXPO, która w 2015 roku odbywała się w Mediolanie.

 

Frecciarossa ETR 500, Trenitalia

Pociąg ES 9593 Frecciarossa na stacji Rimini. Widok na drugi elektrowóz. 23.08.2015.

 

Frecciarossa ETR 500, Trenitalia

Frecciarossa ETR 500, Trenitalia

Frecciarossa ETR 500 #56 oczekuje na odjazd do Ancony. Przy tym samym peronie stoi pociąg Frecciabianca do Bolonii. W tym przypadku nie prowadzi go jedna z dawnych lokomotyw składów ETR 500, lecz inny elektrowóz (serii E402B), a na końcu składu znajduje się wagon sterowniczy. 23.08.2015.

 

Frecciarossa ETR 500, Trenitalia

Frecciarossa ETR 500 #56 odjeżdża ze stacji Rimini. Dalsza podróż wzdłuż wybrzeża Adriatyku.


Tak Frecciarossa nr 56 prezentowała się w ruchu. Stacja Rimini. Przed „czerwoną strzałą”, na początku filmu zobaczycie spalinowy zespół trakcyjny ALn 501/502 (niestety nie ustaliłem numeru) „Minuetto”, który wjeżdża jako pociąg regionalny z Florencji. 23 sierpnia 2015:

 

 

 

Zaprezentowany na powyższym filmie spalinowy zespół trakcyjny ALn 501/502 (niestety o nieustalonym numerze taborowym MD ???) to pociąg regionalny kolei Trenitalia ze stacji Florencja Santa Maria Novella (6:47) – Marradi (7:51/52) – Ravenna (8:53/55) – Rimini (10:02). Na odcinku od Florencji do Ravenny linia niezelektryfikowana, dalej diesel przemieszczał się „pod drutem”. Pojazd ten to przedstawiciel serii o nazwie „Minuetto” (czyli po polsku „menuet”) produkcji firmy Alstom, dostępnej w wersji spalinowej, jak i elektrycznej. Obie z nich koleje Trenitalia eksploatują w dość sporej ilości.

 

ALn 501/502 Minuetto, Trenitalia

ALn 501/502 „Minuetto” jako pociąg regionalny ze stacji Florencja Santa Maria Novella wjeżdża na dworzec Rimini. 23.08.2015.

 

Temat Frecciarossy powróci już niedługo.

 

Blog Transportowy na YouTube, kanał Lukaszwo

wtorek, 12 stycznia 2016
PESA we Włoszech – Rimini

Rimini to bardzo popularna włoska miejscowość turystyczna nad Morzem Adriatyckim, w regionie Emilia-Romania. Tłumnie przybywają tam sami Włosi, ale nie brakuje też obcokrajowców, w tym Polaków i Rosjan. Najwięcej turystów-wczasowiczów przyjeżdża w sierpniu. Sporo z nich jako środek transportu wybiera kolej. Nie należy się temu dziwić, bo oferta włoskich kolei jest całkiem dobra, czego dowodzą tłumy oczekujące na dworcu kolejowym Rimini i często odjeżdżające z niego pociągi, także te dużych prędkości.

Ruch kolejowy na stacji Rimini będzie tematem oddzielnego wpisu. Teraz zajmę się „akcentem polskim”. Pośród przeróżnych pojazdów pojawiają się tam także spalinowe zespoły trakcyjne produkcji bydgoskiej PESY. Przyznam, że była to dla mnie bardzo miła niespodzianka. Wiedziałem, że PESA sprzedała coś do Włoch, ale wydawało mi się, że te autobusy szynowe kursują w innych rejonach kraju.

Oznaczone symbolem ATR220 do Rimini docierają jako pociągi Kolei Emilia-Romania (FER: Ferrovie Emilia Romagna), czyli regionalnego, samorządowego przewoźnika z siedzibą główną w miejscowości Ferrara. Swoje udziały w FER mają poszczególne prowincje, także Rimini, ale w tym przypadku jest to bardzo mała wartość. Dlatego też na stacji Rimini przeważają pociągi głównego włoskiego przewoźnika kolejowego Trenitalia, należącego do państwowej grupy Ferrovie dello Stato Italiane, znanej wcześniej jako Ferrovie dello Stato, czyli w skrócie FS.

 

ATR220, PESA 219M Atribo, Ferrovie Emilia Romagna

ATR220, PESA 219M Atribo, Ferrovie Emilia Romagna

ATR220-028 w deszczowe przedpołudnie moknie w peronach stacji Rimini. Jednostka właśnie skończyła bieg jako pociąg regionale 1775 z Suzzary. 24.08.2015.

 

Z moich obserwacji wynika, że PESY docierają do Rimini tylko raz dziennie. Przyjeżdżają o godzinie 10:27 jako pociąg regionalny nr 1775 z miejscowości Suzzara i wracają po południu. Piszę PESY w liczbie mnogiej, ale w rzeczywistości połączenie to danego dnia obsługuje tylko jedna jednostka - chodzi mi o różne egzemplarze serii ATR220. Ustalenie, jaka jest relacja obsługiwanych przez nie pociągów nie była zbyt łatwa. Dostępny w Polsce internetowy stacyjny rozkład jazdy pokazuje tylko pociągi Trenitalia, pomijając połączenia Ferrovie Emilia Romagna. Natomiast rozkład jazdy FER jest zakamuflowany na stronie TPER (Transporto Passeggeri Emilia-Romagna), czyli organizatora transportu publicznego skupiającego różnych przewoźników (autobusy, kolej).

Odjazd z Rimini następuje o godzinie 16:32 jako pociąg regionale 1832 relacji Rimini – Suzzara, gdzie dociera na godzinę 20:20, czyli jest to dość długa relacja, w dodatku w większości przebiegająca „pod drutem”. Odcinek spalinowy (jednotorowy) zaczyna się dopiero od stacji Poggio Rusco, czyli obejmuje raptem ponad 30 minut jazdy do Suzzary.

Na trasie przejazdu pociągu znajdują się takie większe i znane miejscowości jak Ravenna (przyjazd 17:33, odjazd 17:35) i Ferrara (18:49/56). Do Poggio Rusco omawiany regionale 1832 dociera na godzinę 19:43, a postój tam wynosi tylko minutę.

 

ATR220, PESA 219M Atribo, Ferrovie Emilia Romagna

ATR220, PESA 219M Atribo, Ferrovie Emilia Romagna

 ATR220-028 jako pociąg regionale 1832 relacji Rimini – Suzzara na kilka minut przed odjazdem ze stacji początkowej. Obok stoi trójczłonowy elektryczny zespół trakcyjny Le682-006 należący do Trenitalia. Widoczny w tle górnego zdjęcia wieżowiec to najwyższy budynek w Rimini. Charakterystyczny element krajobrazu, będący bardzo dobrym punktem orientacyjnym. 24.08.2015.

 

ATR220, PESA 219M Atribo, Ferrovie Emilia Romagna i TAF Treno 74, Trenitalia

ATR220-028 przed odjazdem do Suzzary, a na tym samym peronie należący do Trenitalia piętrowy elektryczny zespól trakcyjny produkcji włoskiej o nazwie TAF. To Treno 74, czyli pociąg nr 74. Ta ciekawa jednostka przed chwilą skończyła bieg jako pociąg regionalny nr 3005 relacji Bologna Centrale (14:06) - Imola (14:35/36) - Ravenna (15:27/32) - Bellaria (16:11/12) - Rimini (16:30). Jednotorowy szlak w stronę Ravenny został zwolniony, zatem PESA może ruszać.

 

ATR220, PESA 219M Atribo, Ferrovie Emilia Romagna  ATR220, PESA 219M Atribo, Ferrovie Emilia Romagna

Detale ATR220.

 

 ATR220, PESA 219M Atribo, Ferrovie Emilia Romagna

ATR220, PESA 219M Atribo, Ferrovie Emilia Romagna

ATR220, PESA 219M Atribo, Ferrovie Emilia Romagna

Treno regionale nr 1832 odjeżdża ze stacji Rimini. 24.08.2015.

 

W trakcie odjazdu ATR220-028 nakręciłem krótki film:

 

 

Co oznacza skrót (symbol serii) ATR? Powstał on od włoskich słów auto treno rapido, co można przetłumaczyć na szybki pociąg samobieżny. Pojazdy wyprodukowane przez firmę PESA, które oznaczono we Włoszech jako seria ATR220 to typ 219M znany także pod nazwą handlową Atribo. Są one użytkowane również w Polsce, jako SA136. Ferrovie Emilia Romagna zakupiła łącznie 12 egzemplarzy Atribo. Nabyli je także inni włoscy przewoźnicy, w tym aż 40 egzemplarzy Trenitalia (dostawy jeszcze są realizowane).

Para pociągów nr 1775 i 1832 jest czasami obsługiwana także starszymi wagonami motorowymi serii ALn 668. Obecnie to już raczej tylko rezerwowe rozwiązanie, ale dość dobrze udokumentowane – na YouTube jest kilka filmów przedstawiających te pojazdy w Rimini.

 

ALn 668, Ferrovie Emilia Romagna

Skład złożony z czterech wagonów motorowych serii ALn 668. Pojazdy w malowaniu Ferrovie Emilia Romagna. Do Rimini docierały głównie pociągi złożone z dwóch takich wagonów. Źródło YouTube.

 

Temat włoskich kolei powróci już niedługo. 

 

  

20:43, lukaszwoblog , kolej
Link Dodaj komentarz »
piątek, 26 czerwca 2015
Przewozy Regionalne przejmowane przez ARP

W czwartek 25 czerwca 2015 dotarła do mnie krótka, ale bardzo ciekawa informacja prasowa przesłana przez Agencję Rozwoju Przemysłu. Dotyczy ona Przewozów Regionalnych. To jej pełna treść:

Agencja Rozwoju Przemysłu SA podpisała z Marszałkami Województw oraz Przewozami Regionalnymi sp. z o.o. umowę wspólników. Jeśli wszystkie jej warunki zostaną spełnione, to jesienią ARP stanie się większościowym udziałowcem Przewozów Regionalnych.

- Podpisana umowa to szansa na restrukturyzację Przewozów Regionalnych. Jednak aby proces naprawy spółki przyniósł oczekiwane rezultaty potrzebna jest dobra współpraca i zaangażowanie wszystkich partnerów, a także konsekwentna realizacja założonego harmonogramu projektu – powiedział Marek Szczepański, wiceprezes ARP SA.

Umowa określa szczegółowe warunki objęcia udziałów przez ARP. Są to m.in. przygotowanie przez Przewozy Regionalne planu restrukturyzacji spółki, otrzymanie przez ARP środków z budżetu na dokapitalizowanie spółki, a także wejście w życie zmiany ustawy o Funduszu Kolejowym przedłużającej jego funkcjonowanie do końca 2020 roku.

Po spełnieniu wszystkich warunków ARP obejmie większościowe udziały i dokapitalizuje PR kwotą co najmniej 770 mln zł. Środki te zostaną w większości przekazane na pokrycie przeterminowanych zobowiązań i umożliwią rozpoczęcie procesu restrukturyzacji PR.

 

 SA103-003, Przewozy Regionalne, Kędzierzyn-Koźle

SA103-003 jako pociąg regio 64626 spółki Przewozy Regionalne na stacji Kędzierzyn-Koźle Zachodnie. Jego relacja to Brzeg - Nysa - Kędzierzyn-Koźle - Gliwice. Przejazd całą trasą wynosi ponad 3 godziny. 14.06.2015.

 

EN71-010, Przewozy Regionalne, Oświęcim

EN71-010 jako regio relacji Tarnów - Kraków Główny - Trzebinia - Oświęcim na stacji końcowej, chwilę po wjeździe. 14.01.2015.

 

EN71-030, Przewozy Regionalne, Kraków Główny

EN71-030 z Przewozów Regionalnych jako interREGIO „Galicja” relacji Kraków Główny - Międzylesie. Jednostka w malowaniu województwa dolnośląskiego. Stacja początkowa, 29.11.2014.

 

Warto jeszcze dodać, czym jest Agencja Rozwoju Przemysłu. To spółka Skarbu Państwa. Od początku swojej działalności (1990 rok) odpowiada na najważniejsze potrzeby polskiej gospodarki. W okresie transformacji ARP SA uratowała tysiące miejsc pracy, unowocześniając duże i średnie przedsiębiorstwa. Jak podaje biuro prasowe spółki, obecnie strategia ARP SA opiera się na trzech równorzędnych filarach: innowacjach, restrukturyzacji i inwestycjach. Agencja aktywnie wspiera rozwój innowacyjnej gospodarki np. poprzez spółkę ARP Venture i Platformę Transferu Technologii. Udziela również pożyczek przedsiębiorcom (na zasadach komercyjnych). Portfel spółek ARP SA obejmuje m.in. przedsiębiorstwa produkcyjne działające w sektorach: budowlanym, energetycznym, elektromaszynowym, a także w obszarze wzornictwa przemysłowego czy innowacji. ARP S.A. zarządza dwiema specjalnymi strefami ekonomicznymi: SSE EURO-PARK MIELEC oraz TSSE EURO-PARK WISŁOSAN. Siedziba główna ARP SA znajduje się w Warszawie, a jej oddziały w Katowicach, Mielcu oraz Tarnobrzegu.

 

 Kalendarz imprez komunikacyjnych

Blog Transportowy na Facebooku

20:32, lukaszwoblog , kolej
Link Dodaj komentarz »
środa, 27 maja 2015
Zawieszenie linii do Balic (2)

Ciąg dalszy materiału o linii kolejowej do podkrakowskiego lotniska w Balicach. Tu link do części pierwszej.

Pociągi pasażerskie na linię do Balic miały najwcześniej powrócić w lutym 2015. Bezpośrednio po zawieszeniu połączenia termin ten wydawał się bardzo niepewny (już wtedy lokalne media podawały informacje o różnych opóźnieniach). Ostatecznie reaktywacja kursowania pociągów do Krakowa Balic ma nastąpić pod koniec 2015 roku. Wówczas będzie to jednak zupełnie inna trasa. Zelektryfikowana, dwutorowa, posiadająca dodatkowe przystanki i prowadząca wprost na lotnisko, do nowego terminalu. Inwestycja związana z trasą na lotnisko jest realizowana również na odcinku Kraków Główny – Kraków Mydlniki, gdzie powstają dodatkowe tory dla kolei aglomeracyjnej.

 

Kraków Łobzów, budowa kolei aglomeracyjnej

Kraków Łobzów, budowa kolei aglomeracyjnej

Kraków Łobzów. Rozbudowa infrastruktury na potrzeby kolei aglomeracyjnej. 15.03.2015.

 

Poniżej dwa filmy, które wykonałem na linii do Balic przed rozpoczęciem modernizacji. Pierwszy nakręciłem 26 maja 2012. To SA133-005 jako pociąg regio nr 33214 relacji Kraków Balice (11:56) - Kraków Główny (12:13) i SA109-009 jako regio nr 438 relacji Kraków Główny (12:04) - Kraków Balice (12:24). Pociągi przejeżdżają przez ul. Balicką w Krakowie. Obecnie to miejsce bardzo zmieniło się – pojazdy szynowe drogę przekroczą zbudowanym nad nią wiaduktem.

 

 

SA109-009, linia kolejowa do Balic

Screen z powyższego filmu. SA109-009 dojeżdża do przejazdu w ul. Balickiej.

 

Drugi film powstał w zimowych warunkach, na krótko przed zawieszeniem połączeń: 26 stycznia 2014. Była wtedy piękna, śnieżna zima. Dodatkowo bardzo mroźna (-12 stopni), więc oczekiwanie na pociąg z Krakowa Balic do Krakowa Głównego było dość ekstremalne. Przy okazji zrobiłem kilka zdjęć szlaku. To rejon przejścia dla pieszych pomiędzy ulicami Zygmunta Starego, a Balicką. Jedzie SA133-005.

 

Linia kolejowa do Balic

Linia kolejowa do Balic

Linia kolejowa do Balic

Linia kolejowa do Balic

Tak linia do Balic wyglądała w rejonie ulicy Zygmunta Starego. Dwa pierwsze zdjęcia to widok w stronę lotniska.

 

 Linia kolejowa do Balic

Linia kolejowa do Balic

Widok na szlak w stronę ul. Balickiej.

 

 SA133-005, regio Kraków Balice - Kraków Główny

SA133-005, regio Kraków Balice - Kraków Główny

Po prezentowanym powyżej torowisku przejeżdża SA133-005 jako regio Kraków Balice - Kraków Główny. Temperatura -12 stopni.

 

Opisany film:

 

 

Niestety nie wiadomo, jaka przyszłość czeka małopolskie spalinowe autobusy szynowe. Kiedyś SA109 kursowały z Suchej Beskidzkiej do Żywca, ale obecnie ruch lokalny nie jest na tej linii prowadzony. Po zawieszeniu relacji do Balic „słonie”, czyli SA133-004 i 005 trafiły na Pomorze. Dokładniej do gdyńskiego oddziału Przewozów Regionalnych, obsługując takie relacje jak np. Malbork – Grudziądz, czy Tczew – Chojnice. Małopolskie SA109 także oddelegowano na północ, do obsługi takich tras jak np. Piła Główna – Chojnice, czy Kościerzyna – Chojnice. Czy kiedyś wrócą do Małopolski? Na chwilę obecną niestety nie ma na nie zapotrzebowania.

 

Ostatni pociąg do Krakowa Balic

Ostatni pociąg do Krakowa Balic

Ostatni pociąg do przystanku Kraków Balice. Rzut ekranu strony TK Telekom. 31.01.2014.



 Wpisy poświęcone autobusom

Blog Transportowy na Facebooku

środa, 15 kwietnia 2015
Zawieszenie linii do Balic

1 lutego 2014 przestały kursować pociągi w relacji Kraków Główny – Kraków Balice, czyli na linii dowożącej do podkrakowskiego lotniska w Balicach. Ostatni bastion pasażerskiej trakcji spalinowej w województwie małopolskim. Powód wstrzymania ruchu to jednak nie jak zazwyczaj kwestie finansowe związane z brakiem funduszy na utrzymanie linii, a jej modernizacja.

Pierwsze pociągi pasażerskie ruszyły do nowego przystanku Kraków Balice dnia 26 maja 2006 (dzień wcześniej odbył się specjalny przejazd inauguracyjny). Uruchomienie tego połączenia nie wiązało się z budową od podstaw infrastruktury kolejowej. Wykorzystano prowadzącą na teren lotniska bocznicę kolejową. Jednotorową, niezelektryfikowaną. Odbywał się po niej ruch towarowy do jednostki wojskowej (lotnisko wojskowe) oraz do zlokalizowanego nieco wcześniej, w Olszanicy, magazynu paliw firmy Orlen (tu ruch zdecydowanie większy). Standardowy tabor towarowy kursujący po bocznicy to wagony cysterny prowadzone różnymi lokomotywami wielu przewoźników, np. SM42, TEM2, T448p. Na całej trasie zlokalizowano tylko jeden przystanek, Kraków Balice. Utworzono go poprzez wybudowanie peronu obok toru, tuż za przejazdem przez drogę nr 774. Ponieważ z tamtego miejsca do budynku lotniska jest jeszcze pewna odległość, uruchomiono linię autobusową łączącą terminale lotnicze (T1 i T2) z pociągiem.

 

SA133-004, Kraków Balice

 SA133-004 jako pociąg osobowy nr 4412 relacji Kraków Główny - Kraków Balice dojeżdża do przystanku końcowego. 3.03.2007.

 

 SA133-004, Kraków Balice

 SA133-004 wjeżdża na przystanek końcowy Kraków Balice. W tym miejscu tor przekracza drogę wojewódzką nr 774. 3.03.2007.

 

 SA133-004, Kraków Balice

 SA133-004, Kraków Balice

 Na przystanku Kraków Balice. Teraz SA133-004 to pociąg osobowy nr 4913 relacji Kraków Balice - Kraków Główny, odjazd o 13:25. Na górnym zdjęciu widać fragment autobusu (Solbus z PKS Kraków), który bezpłatnie przewoził podróżnych w relacji Terminal Międzynarodowy - Przystanek Kolejowy. Oprócz niego w miejsce to wówczas docierała także Scania OmniCity #PS149 z MPK Kraków, która obsługiwała drugą bezpłatną linię: Terminal Krajowy - Terminal Międzynarodowy - Przystanek Kolejowy. 3.03.2007.

 

 Stacja Kraków Balice

 Przystanek Kraków Balice widoczny z góry. Stoi na nim SA133 nr 004 lub 005. Tor nie kończy się w tym miejscu - można nim dojechać do lotniska wojskowego. Fot. Google Maps.

 

Przystanek Kraków Balice jest zlokalizowany na dawnym zamkniętym terenie wojskowym. Dalej tor skręca w prawo (teren jednostki), przechodzi obok stojącego bardzo blisko samolotu-pomnika i rozgałęzia się na dwa. Ten odbijający w prawo, w stronę pasa startowego kończy się po kilkudziesięciu metrach kozłem oporowym. Drugi tor też nie jest zbyt długi. Na końcu  rozgałęzia się na dwa, zakończone kozłami oporowymi. Na Google Maps zobaczymy stojące tam dwie cysterny, stąd wniosek, że to miejsce, w którym następuje rozładunek przywożonego do jednostki paliwa. Na zdjęciach lotniczych nie widać żadnego innego taboru kolejowego ani budynku, w którym mogłaby być przechowywana lokomotywa manewrowa. Zatem jednostka nie posiada swoich pojazdów szynowych – wszystko przyjeżdża z zewnątrz.

 

Tor na terenie jednostki wojskowej w Balicach

Na terenie jednostki wojskowej tor przebiega obok samolotu-pomnika. Fot. Google Maps.

 

Tory na terenie jednostki wojskowej w Balicach

Google na terenie jednostki nie utrwaliło żadnej lokomotywy. Tabor kolejowy reprezentują dwa wagony cysterny. Fot. Google Maps.

 

Tory w rejonie magazynu paliw w Olszanicy

Układ torowy w rejonie magazynu paliw w Olszanicy. Na nowszej mapie (z 2015 roku) w tym miejscu widać lokomotywę SM42. Linia do Krakowa Balic to tor widoczny najwyżej. Fot. Google Maps.

 

Układ torowy na terenie magazynu paliw w Olszanicy

Tak wygląda układ torowy na terenie magazynu paliw w Olszanicy. Dzięki firmie Google wszystko możemy dokładnie obejrzeć. Na nowszej wersji zdjęć zobaczymy wagony cysterny i lokomotywę manewrową. Fot. Google Maps.

 

Relację Kraków Główny – Kraków Balice obsługiwały wyłącznie autobusy szynowe. Specjalnie do tego celu zakupiono dwa „słonie”, czyli SA133-004 i SA133-005. Pojawiły się one jednak dopiero w 2007 roku. Wcześniej na linii kursowały małopolskie SA109-002 i SA109-009 wspomagane przez starsze konstrukcje, czyli SA101/SA121-001 i SA102/SA111-001. Długość całej trasy to 12 km, które pociągi pokonywały w około 20 minut. Połączenie było traktowane jako ekspresowe, więc bez postojów pośrednich (jedyny możliwy na stacji Kraków Łobzów – innej infrastruktury nie było, a ze stacji Kraków Mydlniki linia do Balic odchodzi jeszcze przed peronami). Połączenie było obsługiwane co 30 minut, więc wystarczały dwa pojazdy (nie licząc rezerwy).

 

SA101/SA121-001, Kraków Główny

Połączenie do Krakowa Balic było obsługiwane także przez SA101/SA121-001. Tu na stacji Kraków Główny. 16.02.2008.

 

 SA109-009, Kraków Balice

SA109-009, Kraków Balice

SA109-009 na przystanku Kraków Balice. Autobus szynowy przyjechał tu jako pociąg osobowy nr 438 relacji Kraków Główny - Kraków Balice, a odjedzie jako nr 4038 Kraków Balice - Kraków Główny. 16.06.2006, czyli niespełna miesiąc od uruchomienia tego połączenia.

 

SA109-002, Kraków Łobzów

SA109-002, Kraków Łobzów

Drugi małopolski SA109, czyli #002 przejeżdża bez zatrzymania przez przystanek Kraków Łobzów jako pociąg relacji Kraków Balice - Kraków Główny. 16.03.2013.

 

Oprócz fotografowania, czasami też filmowałem pociągi obsługujące krakowskie lotnisko. Oto pierwsze nagranie. Zobaczycie na nim SA109-002 w trakcie przejazdu przez przystanek Kraków Łobzów, czyli wersję dynamiczną dwóch powyższych zdjęć. 16.03.2013:

 

 

 

Ciąg dalszy artykułu w kolejnym wpisie działu Kolej.

 

SA133-004, linia Kraków Mydlniki - Kraków Balice

SA133-004, linia Kraków Mydlniki - Kraków Balice

Pociąg na krakowskie lotnisko zobaczymy także na zdjęciach Google Street View. Tu SA133-004. Spalinowy zespół trakcyjny utrwalony w październiku 2009 w rejonie przejazdu przez ul. Podkamyk.  

   

 Kalendarz imprez komunikacyjnych

Blog Transportowy na Facebooku

Tagi: PESA SA1xx
19:08, lukaszwoblog , kolej
Link Komentarze (2) »
piątek, 27 czerwca 2014
Jeszcze na zielono

W lutym 2014 zamieściłem wpis o zielonym elektrowozie EP07-442 (tu link). Tuż przed jego publikacją natrafiłem na inną tak pomalowaną lokomotywę PKP Intercity. To EP07-338. Było to 8 lutego 2014 na stacji Kędzierzyn-Koźle.

Maszyna wykonywała dość ciekawe zadanie, czyli prowadziła pociąg konkurencyjnej firmy, Przewozów Regionalnych. Dokładniej był to interREGIO nr 16124/5 „Piast” relacji Warszawa Wschodnia – Jelenia Góra przez Warszawę Centralną, Włoszczową Północ, Zawiercie, Katowice, Gliwice, Opole Główne, Wrocław Główny i Wałbrzych Główny. W składzie znalazło się 6 wagonów. Opisywana lokomotywa została wyprodukowana w 1984 roku jako seria EU07. Na EP07 przebudowano ją w 1997 roku.

 

EP07-338, PKP Intercity, Kędzierzyn-Koźle

 EP07-338, PKP Intercity, Kędzierzyn-Koźle

 EP07-338 z interREGIO „Piast” na stacji Kędzierzyn-Koźle.

 

 Tablica kierunkowa na wagonie pociągu interREGIO 16124/5 „Piast”

Tablica kierunkowa na wagonie pociągu interREGIO 16124/5 „Piast”.

 

W trakcie wjazdu i odjazdu „Piasta” nakręciłem poniższy film. W jego końcowej części zobaczycie także pociąg w przeciwnym kierunku, czyli niebieską EP07-1013 z TLK 62102/3 „Sztygar” relacji Wrocław Główny – Lublin przez: Opole Główne, Gliwice, Katowice, Dąbrowę Górniczą, Zawiercie, Włoszczową, Kielce, Skarżysko Kamienną, Szydłowiec i Radom.

 

 

 

Lokomotywa EP07-1013 to rocznik 1986. Pierwotnie pod oznaczeniem EU07-409. Tak do roku 2007, kiedy to została przerobiona na EP07-1013 i pomalowana w charakterystyczne „budyniowe” barwy. Elektrowóz stał się wówczas własnością Przewozów Regionalnych. Obecnie należy do PKP Intercity i od niedawna jest niebiesko-szary. Herb Wrocławia informuje o macierzystej stacji lokomotywy.

 

EP07-1013, PKP Intercity, Kędzierzyn-Koźle

EP07-1013 z TLK 62102/3 „Sztygar” wjeżdża w perony stacji Kędzierzyn-Koźle.

 

 Tablica kierunkowa na wagonie pociągu TLK 62102/3 „Sztygar”

Tablica kierunkowa na wagonie pociągu TLK 62102/3 „Sztygar”.

 

W trakcie tej krótkiej wizyty na kędzierzyńskim dworcu utrwaliłem jeszcze dwa pojazdy. Manewrującą ze składem węglarek SM42-979 z PKP Cargo (rocznik 1978) i autobus szynowy SA137-004 (rocznik 2011) jako regio do Brzegu przez Głogówek, Nysę.

 

SM42-979, PKP Cargo, Kędzierzyn-Koźle

SM42-979 manewrowała za peronem czwartym. Na zardzewiałym słupie po prawej stronie był kiedyś zamontowany zegar.

 

SA137-004, Przewozy Regionalne, Kędzierzyn-Koźle

 SA137-004, Przewozy Regionalne, Kędzierzyn-Koźle

SA137-004 jako regio do Brzegu przez Nysę. Postój i odjazd z Kędzierzyna-Koźla.

 

 Blog Transportowy na Twitterze

 Blog Transportowy na Facebooku

środa, 21 maja 2014
Po remoncie

W listopadzie 2013 pisałem o trwającym remoncie jednego z torów Magistrali Podsudeckiej w Kędzierzynie-Koźlu (link). Wówczas przedstawiłem fotoreportaż pokazujący stan prac. Remont już zakończył się. Zapraszam zatem ponownie na przystanek osobowy Kędzierzyn-Koźle Przystanek.

Po raz pierwszy po zakończeniu prac trafiłem tam późnym popołudniem 31 grudnia 2013.  Widoczność znacznie ograniczała bardzo gęsta mgła, a w dodatku stopniowo nastawał zmrok. Niestety nie sprzyjało to dokładnemu dokumentowaniu wykonanego remontu:

 

 Magistrala Podsudecka, Kędzierzyn-Koźle Przystanek

 Magistrala Podsudecka, Kędzierzyn-Koźle Przystanek

Wyremontowany tor. Widok w stronę stacji Kędzierzyn-Koźle.

 

Magistrala Podsudecka, Kędzierzyn-Koźle Przystanek

 Magistrala Podsudecka, Kędzierzyn-Koźle Przystanek   Magistrala Podsudecka, Kędzierzyn-Koźle Przystanek

Widok w stronę stacji Kędzierzyn-Koźle Zachodnie. W tle zamglony most na Odrze.

 

Magistrala Podsudecka, Kędzierzyn-Koźle Przystanek, torowisko po remoncie

 Magistrala Podsudecka, Kędzierzyn-Koźle Przystanek, torowisko po remoncie   Magistrala Podsudecka, Kędzierzyn-Koźle Przystanek, torowisko po remoncie

Zbliżenie na wyremontowane torowisko.

 

Mgła i zapadający zmrok były natomiast rewelacyjną scenerią do dokumentowania przejeżdżającego pociągu. Niestety nie był to towarowy (ostatnio mam pecha i nie udaje mi się upolować żadnego składu), lecz pasażerski regio. Dokładnie pociąg nr 64628 relacji Nysa – Kędzierzyn-Koźle. Obsługiwał go autobus szynowy SA137-003. Przez tą mgłę przez chwilę wydawało mi się, że to jakaś świąteczna promocja, czyli lokomotywa z wagonem.

 

SA137-003, Kędzierzyn-Koźle Przystanek

 SA137-003, Kędzierzyn-Koźle Przystanek

 SA137-003, Kędzierzyn-Koźle Przystanek

 

Film prezentujący mglisty przejazd SA137-003 przez Kędzierzyn-Koźle Przystanek:

 

 

 Zamów newsletter

 Blog Transportowy na Facebooku

Tagi: newag SA1xx
21:36, lukaszwoblog , kolej
Link Komentarze (1) »
wtorek, 12 listopada 2013
Wreszcie remont na Magistrali Podsudeckiej w Kędzierzynie

W ostatnią sobotę września dotarłem na stację Kędzierzyn-Koźle Zachodnie. Planowałem sfotografować jakiś pociąg towarowy. Przyznam, że spotkała mnie tam bardzo niemiła niespodzianka – czynny był tylko jeden tor. Drugi zamknięto (prawy patrząc w stronę Nysy). Biorąc pod uwagę fakt, że już od lat na dalszym odcinku (do Twardawy) jeździ się także po jednym torze, można stwierdzić, że degradacja Magistrali Podsudeckiej wciąż postępuje. Smutne to. Oczekiwany towarowy oczywiście nie przyjechał.

 

Stacja Kędzierzyn-Koźle Zachodnie

 

Stacja Kędzierzyn-Koźle Zachodnie

 Zamknięty tor na stacji Kędzierzyn-Koźle Zachodnie - widok w kierunku Nysy.

 

Stacja Kędzierzyn-Koźle Zachodnie

Zamknięty tor. Kędzierzyn-Koźle Zachodnie - widok w stronę stacji Kędzierzyn-Koźle. W tle most na Odrze. 

 

Stacja Kędzierzyn-Koźle Zachodnie

Teraz po tym torze odbywa się cały ruch kędzierzyńskiego odcinka Magistrali Podsudeckiej.

 

Stacja Kędzierzyn-Koźle Zachodnie

 Czynny tor - widok w stronę Nysy. Po prawej kozielska nastawnia.

 

Torowisko na stacji Kędzierzyn-Koźle Zachodnie

 W takim stanie jest czynny tor. Brak śrub. Po prawej powinien być podkład, ale jak widać teraz to już tylko historia.

 

Następnego dnia odwiedziłem Kędzierzyn-Koźle Przystanek. O katastrofalnym stanie tamtejszych torów pisałem już w listopadzie 2012. Teraz przeżyłem mały szok. Jednak bardzo pozytywny. Wyjaśniła się przyczyna zamknięcia toru na stacji Kędzierzyn-Koźle Zachodnie. Pociągi po nim nie jeżdżą, bo jest w trakcie remontu. Rewelacja. Wreszcie zabrano się za Magistralę Podsudecką. W dodatku prace były dość intensywne – niedziela, a pracowników całkiem sporo. Działali oni na mostach – nad Odrą już układali podkłady, a nad Kanałem Kłodnickim wykonywali jakieś inne prace.  Przyznam, że bardzo ucieszyłem się na ten widok.

 

Kędzierzyn-Koźle Przystanek

 Kędzierzyn-Koźle Przystanek, widok w stronę Nysy. Remontowany tor całkowicie rozebrano.

 

Kędzierzyn-Koźle Przystanek

Kędzierzyn-Koźle Przystanek - widok w stronę stacji Kędzierzyn-Koźle.

 

Kędzierzyn-Koźle Przystanek

Kędzierzyn-Koźle Przystanek, remont torowiska

 Wiadukt nad ul. Żeglarską.

 

Kędzierzyn-Koźle Przystanek, remont torowiska

 Kędzierzyn-Koźle Przystanek, remont torowiska

 Prace remontowe odsłoniły nieużywany od lat trzeci tor. Nie ma on już żadnego połączenia z czynnym torowiskiem.

 

Kędzierzyn-Koźle Przystanek, remont torowiska

 Mimo niedzieli prace remontowe trwały. Tu most nad Kanałem Kłodnickim.

 

Most nad Odrą, Kędzierzyn-Koźle Przystanek

 Na moście nad Odrą już ułożono podkłady.

 

Moim głównym celem było sfotografowanie pociągu towarowego. Wybrałem godzinę, o której jechał dzień wcześniej (ST44+ST43 z węglarkami), czyli około pół godziny po regio nr 64724 relacji Brzeg (8:39) – Nysa (9:37 – 9:38) – Kędzierzyn-Koźle (11:05). Rolę pasażerskiego wykonywał  SA134-013. Poniżej screeny i film.

 

SA134-013, Kędzierzyn-Koźle Przystanek

SA134-013, Kędzierzyn-Koźle Przystanek

 

 

Towarowy niestety nie przyjechał, a ja nie mogłem dłużej czekać.

 

 Zamów newsletter

 Blog Transportowy na Facebooku

Tagi: SA1xx
19:53, lukaszwoblog , kolej
Link Dodaj komentarz »
sobota, 08 czerwca 2013
Arriva – największy europejski przewoźnik pasażerski

Ciekawe przejęcie miało miejsce na rynku przewozów pasażerskich. Jak podała Polska Agencja Prasowa – Serwis Informacji Zleconych, 16 maja 2013 roku Arriva objęła pozycję lidera w Europie Środkowej i Wschodniej.

 

Arriva - logo

Logo przewozowego giganta.

 

Jak do tego doszło? Przez przejęcie spółki Veolia Transport Central Europe (VTCE), która od 16 maja jest już częścią grupy Arriva, zależnej od Deutsche Bahn. Koszt tego przejęcia nie został ujawniony. Wiadomo jedynie, że dochody VTCE za rok 2011 wyniosły 252 miliony euro. VTCE zatrudnia ponad 6 300 osób i dysponuje około 3 400 pojazdami w ponad 60 bazach w sześciu krajach, także w Polsce. Przedmiotem działalności spółki jest świadczenie usług przewozów autobusowych dla władz lokalnych odpowiedzialnych za transport miejski i regionalny. VTCE także obsługuje linie międzymiastowe, dalekobieżne oraz międzynarodowe, przewozy szkolne i pracownicze w ramach linii specjalnych lub czarterów oraz prowadzi kolejowe przewozy regionalne w Czechach.

 

Karosa C934 z Veolia Transport Morava a.s.

Karosa C934 z Veolia Transport Morava a.s. na dworcu autobusowym w Czeskim Cieszynie. 10.08.2010.

 

SOR C10,5 z Veolia Transport Morava a.s.

SOR C10,5 z Veolia Transport Morava a.s. na dworcu autobusowym w miejscowości Bruntal. 5.02.2011.

 

PAP podała także, że dzięki tej transakcji Arriva uzupełni i rozszerzy zakres swojej działalności na już istniejących rynkach w Czechach, Polsce i Słowacji oraz wejdzie do Chorwacji, Serbii i Słowenii.

 

SA106-016 na stacji Bydgoszcz Główna

W Polsce Arriva działała jako przewoźnik kolejowy, obsługując przewozy w województwie kujawsko-pomorskim. Na zdjęciu SA106-016 jako pociąg relacji Bydgoszcz Główna – Chełmża. Stacja początkowa, 17.05.2013.

 

VTCE w Czechach jest liderem przewozów autobusowych wokół największych miast: Praga, Ostrava i Teplice. Dysponuje około 1600 pojazdami i zatrudnia ponad 2600 osób. Na Słowacji Veolia ma blisko 320 autobusów i niemal 600 pracowników. Natomiast Polska to około 840 autobusów i 1800 pracowników.

 

Autosan H9-21, Veolia Opolszczyzna

W Polsce Veolia ma swój oddział np. w Kędzierzynie-Koźlu. Prezentowany Autosan H9-21 woził już loga kilku właścicieli. Zaczynał jako PKS Kędzierzyn-Koźle, później Connex Kędzierzyn-Koźle, Veolia Kędzierzyn-Koźle i w końcu Veolia Opolszczyzna. Na zdjęciu wykonuje kurs Kędzierzyn-Koźle - Solarnia. Kędzierzyn, ul. Pionierów, 19.04.2011.

 

Autosan H9-21/A09, Veolia Opolszczyzna

Jak za czasów PKS-u, autobusy Veolii w wielu przypadkach nocują pod domem kierowcy. Kiedy pojawi się na nich logo Arriwy raczej się to nie zmieni. Tu Autosan H9-21/A09 z Kędzierzyna-Koźla (OK 34990). Miejscowość Pawłowiczki dnia 5.02.2011.

 

Mercedes Tourismo, Veolia Południe

Mercedes Tourismo, Veolia Południe, czyli przedstawiciel dawnego PKS-u Sanok. Kurs pospieszny Sanok - Gliwice. Kraków, przed mostem Dębnickim, 29.01.2011.

 

VTCE działa także w serbskim Belgradzie, w słoweńskiej Lublanie i chorwackim Nowym Mieście.

Komentując ostatnie działania spółki Arriva, jej prezes David Martin powiedział: „To przejęcie pomoże w kontynuacji wzrostu i rozwoju naszej firmy. Oprócz wzmocnienia naszej obecności na fascynujących, nowych rynkach, ostatnio umocniliśmy również naszą pozycję lidera na głównych rynkach ustalonych, w tym w Szwecji, Holandii, Danii i Wielkiej Brytanii. Aby wywiązać się z nowych i już zawartych kontraktów w Europie, zainwestowaliśmy znaczne środki we flotę, wydając 468 milionów euro na zakup nowych autobusów i pociągów".

Martin powiedział także: „Spoglądając w przyszłość, widzimy, że perspektywy rozwoju na rynku przewozów pasażerskich w Europie są ogromne, a nasze doświadczenie i potencjał dają spółce Arriva wyjątkowe możliwości. Mamy znaczące osiągnięcia w dostarczaniu akcjonariuszom dodatnich wyników finansowych i stanowimy realną wartość dla władz ogłaszających przetargi, wspomagając transformację sposobów świadczenia usług przewozów pasażerskich. Aby to osiągnąć będziemy nadal aktywnie realizować kolejne przejęcia, łącząc je ze zdobywaniem nowych kontraktów i jednocześnie zachowując oraz rozbudowując naszą obecną działalność poprzez fizyczną ekspansję".

 

 Blog Transportowy na Facebooku

wtorek, 10 kwietnia 2012
Linia do Darłowa zamknięta

Kolejowy rozkład jazdy 2011/2012 przyniósł bardzo niemiłą dla mnie informację. Mianowicie od 11 grudnia 2011 (czyli od pierwszego dnia obowiązywania tego rozkładu) całkowicie zawieszono ruch pasażerski na odcinku Sławno – Darłowo. Linia, która została poddana gruntownej modernizacji znów jest niewykorzystywana (czasami tylko pojedzie jakiś zdawczy towarowy – pod warunkiem, że jeszcze tam jeżdżą, bo niestety nie mam możliwości osobistego sprawdzenia).

Niestety. Decyzję o zawieszeniu połączeń podjął Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego. Najważniejszym argumentem była kwestia finansowa – podano, że linia ta ma około 2,2 mln. deficytu i samorządu nie stać na jej dalsze utrzymywanie. Jak informowały zachodniopomorskie media, do ostatniej chwili połączenia kolejowego bronili mieszkańcy (pasażerowie), którzy wysłali petycję do władz województwa. Podpis na niej złożyło blisko 900 osób. Nic to jednak nie dało. Na początku listopada w Starostwie Powiatowym w Sławnie doszło do spotkania władz lokalnych i przedstawicieli pasażerów z Wojciechem Drożdżem, który pełni funkcję wicemarszałka zachodniopomorskiego. Decyzja nie uległa zmianie, a pojawiła się jedynie zapowiedź wznowienia połączenia w sezonie turystycznym. Jak podał Dziennik Bałtycki, burmistrz Darłowa Arkadiusz Klimowicz stwierdził, że ciężko jest się z tym pogodzić, ale liczymy na to (kto liczy?), że lukę w przewozach wypełnią prywatni przedsiębiorcy organizujący komunikację busami. Szokujące stwierdzenie. Darłowo niestety od lat traci normalną komunikację, czego dowodem jest chociażby wyparcie PKS-u z linii do Darłówka, które przy aprobacie lokalnych władz zostały zastąpione „dostawczakami” prywatnych przedsiębiorców. Jak widać rozwój „transportowego dzikiego zachodu” (a raczej wschodu) jest nadal popierany przez tamtejszych włodarzy.

Na temat stacji Darłowo i linii ze Sławna planowałem napisać przynajmniej jeden tekst. Miał on być jednak wyłącznie materiałem historycznym opartym o wydarzenia z lat 80-tych ubiegłego wieku. Nawet nie przypuszczałem, że do tego tematu zabiorę się w związku z zawieszeniem przewozów. Nie jest to jednak pierwsze zawieszenie. Już we wrześniu 1991 roku pociągi pasażerskie przestały jeździć do Darłowa. Powodem tej decyzji był katastrofalny stan torowiska. Winą za to obarczano jeżdżące wówczas często tym szlakiem lokomotywy ST44. O pasażerów jednak zatroszczono się, uruchamiając kolejową komunikację autobusową. Jej gwiazdą był kolorowy Jelcz PR-110DL, sprowadzony bodajże z Torunia. Kiedy KKA zawieszono – niestety nie wiem. Ruch towarowy na linii nadal jednak prowadzono. Około roku 2001 rozpoczęły się prace modernizacyjne. Miał być przywrócony ruch pasażerski, ale prace były motywowane głównie planami związanymi z darłowskim portem, który miał stać się punktem przeładunkowym gazu LPG – ze statków na cysterny kolejowe. Projekt upadł i pozostało tylko wyremontowane torowisko, które zresztą odcięto od kolejowej infrastruktury portowej. Niestety nie wiem, jak wówczas było z ruchem towarowym. Na pociągi pasażerskie trzeba było czekać aż do 20 czerwca 2005 r., kiedy to przywrócono połączenia pasażerskie ze Sławnem (oficjalne otwarcie linii nastąpiło dzień wcześniej – 19 czerwca), a nawet ze Słupskiem (pierwszy pociąg przyjeżdżał ze Słupska, a ostatni wracał do Słupska). Dopiero po kilku latach zmieniło się to i pierwszy pociąg przyjeżdżał z Kołobrzegu, a ostatni do niego wracał (tak było także ostatniego dnia kursowania pociągów do Darłowa).

 SRJP - tabela 384 Sławno - Darłowo

Tabela 384 Sieciowego Rozkładu Jazdy Pociągów 2005/2006: Sławno - Darłowo (ważny od 11.12.2005 do 9.12.2006). To już drugi rozkład jazdy, w trakcie którego pociągi pasażerskie docierały do Darłowa. Wciąż jednak istniało ryzyko ich zawieszenia. Symbol "G" oznacza: Kursuje do odwołania. Natomiast "F" to: Kursuje po ogłoszeniu". Na szczęście odwołanie nie nastąpiło. Niestety nie wiem, czy pociągi "F" uruchomiono. Pierwszy pociąg do Darłowa jechał ze Słupska, a ostatni tam wracał.

 SRJP - tabela 384 Darłowo - Sławno

Tabela 384 Sieciowego Rozkładu Jazdy Pociągów 2010/2011: Sławno - Darłowo (ważny do 10.12.2011). Ostatni rok kursowania pociągów pasażerskich do Darłowa. Już od kilku lat pierwszy kurs jest realizowany z Kołobrzegu (w tym przypadku poranny pociąg Kołobrzeg - Sławno, który przechodzi później w Sławno - Darłowo), a ostatni do Kołobrzegu. Tabela 384 rozkładu 2011/2012 jest pusta - zawiera tylko informację o zawieszeniu ruchu pociągów. Źródło: www.przewozyregionalne.pl

Po wznowieniu ruchu pasażerskiego w 2005 r., na linii zagościł tabor, który nigdy wcześniej nie docierał do Darłowa (pomijając okazyjne przejazdy, np. SA109-001 dnia 1.05.2004), co jest zresztą oczywiste, bo pojazdów tych wcześniej fizycznie nie było lub jeździły w innym kraju (Niemcy). I tak na szlaku pojawiły się eksploatowane pierwotnie przez niemieckie koleje DB spalinowe zespoły trakcyjne serii SA110. Były też mniejsze pojazdy, czyli jednoczłonowe SA103 (nr 008, 009 i 010) oraz dwuczłonowy SA109-001.

 SA103-008 na stacji Darłowo

SA103-008 na stacji Darłowo jako kończący bieg pociąg osobowy nr 11039 relacji Sławno - Darłowo. 11.08.2006.

SA103-009 na stacji Darłowo

SA103-009 na stacji Darłowo. Pojazd oczekuje na kurs jako pociąg osobowy nr 11034 relacji Darłowo - Sławno. Uchwycony w miejscu dość nietypowym - za peronem, na wysokości rampy ładunkowej. 15.08.2006.

 SA103-009 w Sławnie

SA103-009 za peronami stacji Sławno - po obsłudze pociągu osobowego nr 11034 z Darłowa. 15.08.2006.

W Internecie znalazłem film przedstawiający ex niemieckie SA110-11+SA110-03 na kilka miesięcy przed zawieszeniem ruchu, czyli  18 sierpnia 2011. Pojazdy zbliżają się do Sławna jako regio 80032 relacji Darłowo – Sławno:

I kolejny film. Tym razem już na stacji Darłowo, jeden z ostatnich dni ruchu pasażerskiego – 7 grudnia 2011. W roli głównej znów SA110-03 i SA110-11. Całość jako regio 80028 relacji Darłowo – Sławno:

Do tematu stacji Darłowo jeszcze powrócę. Będzie bardzo wspomnieniowo.

 Blog Transportowy na Facebooku

21:27, lukaszwoblog , kolej
Link Komentarze (1) »
 
1 , 2